سویه

و روزگار هر چی بگذرد انگار توی کیسه اش همیشه غافلگیری دارد برایمان. خوب  و بد. تلخ و شیرین. مسخره تر اینکه توی چنین شرایطی ادای روحیه دادن به دیگرانی را در می آورم که نه می فهمشان، و نه می دانم تاثیرم مثبت است یا منفی. راستش بدجور ترسیده ام که آنهایی که هلشان داده ام سوار کشتی شدند و خودم جا ماندم. از همه کشتی هایی که در دسترس بود.حالا شده ام یک خانه به دوش. 3 سال است بی خانه ام. بی سرنوشتم. فقط خاک تلنبار می شود روی سرم.روی چیزی که من هستم. تزلزم را می بینیم  و باز خودم را در معرض قرار می دهم. ایا کشتی نجاتی هست؟

برای کسی گرفته است که نمی دانم کیست

برای خاطره ای که به خاطر ندارم

برای یادی که سالهاست از یاد رفته است

برای بویی که هرگز نبوییده ام

برای بوسه ای که هرگز از آن لب نوشین نصیبم نشده

چون خموشان بی گنه 

                       روی به آسمان نکن!

Hey you,

 out there in the cold

 Getting lonely, getting old

بگذر ز من ای آشنا، 

چون از تو من دیگر گذشتم 

پینوشت:

",Lettre, N'oubliez pas de répondre "

Mary & Max -

قیمه بی لپه ، آبگوشت بدون بنشن، فسنجان بدون رب انار و باقالی خورشت فرانسوی از دستاوردهای این تجربه هاست. مزید بر این نوآوری ها، میز چیدن هم دنیای خودش را دارد. اوایل که آمده بودم و ماه رمضان بود و گشنگی حال قالبم بود برای روحیه دادن به خودم کل خوردنیهای یخچال و کمدها را روی میز می چیدم . حالا اما میز خلاصه تر چیده می شود اما در حد خودش تنوع دارد.

از اینها که بگذریم بخشی از مکالمات تلفنی و ایمیلی روزمره هم بر مدار سوالات آشپزی می گذرد. واقعیتش حالا می فهمم مادربزرگم چرا هر وقت با دخترهاش حرف می زد اولین سوالش غذای آن روزشان بود. 

خرید یکشنبه ها از بازار روز شهر هم شده عادت هر هفته ام. خرید سوپر مارکتی کجا و خرید توی بازار روز کجا.

منی که  نسبت به خانمهایی که آشپزی شون خراب بود خیلی بی رحم بودم حالا معتقدم آشپزی امر مقدسی است و آشپز هر چی که بپزه حداقل یک کار نوآورانه انجام میده.

"کاش حافظیه هنوز مصلا بود، ..."

بعد از وفات ما را

کین عمر طی نمودیم

اندر

امیدواری

دریا بشه این دو چشم پرآبم

- اون تیکه بعدش رو دوست ندارم چون یه جور نفرینه-